Ν. Κονδυλόπουλος: Αναμονή για τη δεύτερη αλγερινή επανάσταση

Ν. Κονδυλόπουλος: Αναμονή για τη δεύτερη αλγερινή επανάσταση
Αναμονή για τη δεύτερη αλγερινή επανάσταση
Η Αλγερία ήταν από καιρό ένα ξεχασμένο έθνος της Βόρειας Αφρικής.
Τώρα, όμως, βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας ως το τελευταίο παράδειγμα της λαϊκής επανάστασης στον αραβικό κόσμο.
Μετά από επτά εβδομάδες μαζικών διαδηλώσεων στο δρόμο, ο ηγέτης της Αλγερίας τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ο Abdelaziz Bouteflika, αντιμετώπισε τελικά το αναπόφευκτο και παραιτήθηκε μετά από μια μεγάλη προσπάθεια από τον στρατό και την κυβερνητική ελίτ, γνωστή ως «le pouvoir».
Η Αλγερία είναι ένα σημαντικό έθνος.
Βρισκόμενη στο κέντρο της Βόρειας Αφρικής, που συνορεύει με τη Μεσόγειο και τη μεγάλη έρημο της Σαχάρας, η Αλγερία έχει πάνω από 42 εκατομμύρια κατοίκους, με σημαντική εθνοτική βερβική μειονότητα στα βουνά και τα υψίπεδα του εσωτερικού.
Η Αλγερία είναι ένας μεγάλος παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου παγκόσμιας κλάσης, τα περισσότερα από τα οποία εξάγονται στην Ευρώπη.
Στην πραγματικότητα, το 90% των κρατικών εσόδων προέρχεται από εξαγωγές ενέργειας.
Kατά τη διάρκεια του μακρού, αιματηρού πολέμου για την ανεξαρτησία της Αλγερίας από τη Γαλλία (1954-1962), έχασαν τη ζωή τους πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, κυρίως Αλγερινοί.,
Τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες ήταν αχαλίνωτες.
Μετά την ανεξαρτησία, η νικηφόρα ηγεσία του FLN (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) αποφάσισε να προχωρήσει σε ένα αιματηρό εμφύλιο.
Η μεταπολεμική Αλγερία διοικήθηκε από την ιεραρχία του FLN και τη στρατιωτική ηγεσία έως ότου οι τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου μειώθηκαν το 1991 και το καθεστώς δεν γνώριζε τι πρέπει να κάνει.
Αποφασίστηκε να επιτραπεί η ελεύθερη ψηφοφορία στις τοπικές εκλογές, μία από τις πρώτες στον αραβικό κόσμο.
Το μετριοπαθές Μέτωπο Ισλαμικής Σωτηρίας (FIS στα γαλλικά) κέρδισε τις εκλογές.
Οι δικτάτορες, βασιλιάδες και στρατιωτικοί οι οποίο είχαν μέχρι τότε την  ηγεσία στις αραβικές χώρες κάτω από αμερικανική, βρετανική και γαλλική κυριαρχία, τρομοκρατήθηκαν.
Το FIS απαγορεύτηκε, οι ηγέτες του φυλακίστηκαν και στρατιωτικός νόμος επιβλήθηκε στην Αλγερία.
Εθνική εξέγερση ξέσπασε ενάντια στη στρατιωτική κυριαρχία.
Ο στρατός πολέμησε με εξαιρετική σκληρότητα, χρησιμοποιώντας βασανιστήρια, αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις που υπερέβαιναν κατά πολύ τις σκληρότητες που επέβαλε ο πρώην αποικιακός ηγεμόνας, η Γαλλία.
Πάνω από 200.000 Αλγερινοί πέθαναν.
Οι περισσότεροι ηγέτες του FIS σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν.
Ωστόσο, κάποιοι διέφυγαν στο Μαρόκο, τη Λιβύη και τη Σαχάρα για να δημιουργήσουν μια νέα ομάδα μάχης, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα στη Σαχάρα, κυρίως στο Μάλι, στο Καμερούν, στο Τσαντ και στο Τόγκο.
Οι ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους πήραν τα συνθήματά τους από το FIS/GIA.
Ένας νεαρός, λαμπρός, ευγενικός πρώην αξιωματικός του στρατού, ο Abdelaziz Bouteflika, έγινε ονομάστηκε υπουργός Εξωτερικών και τελικά πρόεδρος, επειδή οι μεγάλοι νικητές του καθεστώτος (le pouvoir) δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ποιος θα γίνει ηγέτης.
Ο Bouteflika έγινε ένας υποψήφιος συμβιβασμού και κατέλαβε τον ρόλο αυτό για είκοσι χρόνια - τουλάχιστον μέχρι να υποστεί ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που τον άφησε σε αναπηρικό καροτσάκι.
Οι Αλγερινοί, οι μισοί από τους οποίους είναι ηλικίας κάτω των τριάντα ετών, βγαίνουν στους δρόμους για να ζητήσουν δημοκρατία και ελεύθερες ψήφους.
Ακόμα και ο αρχηγός του στρατού Ahmed Salah δεν μπόρεσε να αντικρούσει αυτά τα αιτήματα για μια νέα αραβική άνοιξη.
Η τελευταίο αναταραχή το 1991 μετατράπηκε σε καταστροφή, καθώς οι αντιδραστικές δυνάμεις στον αραβικό κόσμο και οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία που τις υποστήριζαν επανέφεραν την αυταρχική κυριαρχία στον αραβικό κόσμο.
Αλλά η Αλγερία μπορεί να προκαλέσει ένα νέο κύμα επανάστασης, κυρίως στη Λιβύη, στην Τυνησία και στο Μαρόκο.
Η Αίγυπτος, μια εικονική αμερικανική-σαουδική αποικιοκρατική δικτατορία, θα απειλούσε επίσης μια δημοκρατική Αλγερία.
Η περιοχή της Σαχάρας θα επιδιώξει πραγματική ανεξαρτησία από την αλλοδαπή κυριαρχία.
Από τώρα, περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί στο Αλγέρι.
Θα ήταν καλό να δούμε το στρατό της Αλγερίας να υποχωρήσει από τον αντιπαραγωγικό ρόλο του στην πολιτική σκηνή της χώρα.
Η Αλγερία πρέπει επειγόντως να αναπτύξει την πολιτική της οικονομία μακριά από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Όταν εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι, η Αλγερία θα αναγκαστεί να βασιστεί στη γεωργία και την αλιεία.
Το πιο σημαντικό είναι ότι ο στρατός της Αλγερίας πρέπει να εξασφαλίσει μια ειρηνική μετάβαση στην πολιτική κυβέρνηση και δίκαιες εκλογές.
Αυτή θα είναι η πραγματική δεύτερη αλγερινή επανάσταση για την οποία έχουν πεθάνει τόσοι πολλοί.

www.worldenergynews.gr

worldenergynews.gr