Αναζήτηση


Commodities are powered by Investing.com

14/06/2018 10:25

Stiglitz: O Salvini έχει τη δύναμη να αλλάξει το «παιχνίδι» στην Ευρωζώνη

Όσο η Γερμανία και άλλες χώρες του Βορρά πιέζουν για λιτότητα, τόσο η Ευρωζώνη βρίσκεται κοντά στην καταστροφή

Την εκτίμηση ότι το ευρώ θα κατορθώσει να επιβιώσει όπως και η ΕΕ, αλλά αυτό θα αποβεί εις βάρος των πολιτών –η πλειοψηφία, πάντως, των οποίων δηλώνουν ότι θέλουν οι χώρες τους να παραμείνουν στην Ένωση- εκφράζει  βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, Joseph Stiglitz σε ανάλυσή του στο Project Syndicate.
Όπως υποστηρίζει «το ευρώ βρίσκεται για άλλη μία φορά μπροστά σε μία κρίση, λόγω των εξελίξεων στην Ιταλία.
Η αντίδραση στην Ιταλία είναι άλλο ένα προβλέψιμο (και προβλεπόμενο) επεισόδιο στο μακρύ έπος μιας κακώς σχεδιασμένης νομισματικής ένωσης, στην οποία η κυρίαρχη εξουσία, η Γερμανία, παρεμποδίζει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και επιμένει στις πολιτικές που επιδεινώνουν τα εγγενή προβλήματα.
Η Ιταλία είχε εξ αρχής κακές επιδόσεις. Το πραγματικό (προσαρμοσμένο σε πληθωρισμό) ΑΕΠ το 2016 ήταν το ίδιο όπως ήταν το 2001.
Ωστόσο, ούτε η ευρωζώνη στο σύνολό της δεν έχει πάει καλά.
Από το 2008 έως το 2016, το πραγματικό του ΑΕΠ αυξήθηκε συνολικά κατά 3%.
Το 2000, ένα χρόνο μετά την εισαγωγή του ευρώ, η οικονομία των ΗΠΑ ήταν μόνο 13% μεγαλύτερη από την ευρωζώνη, ενώ μέχρι το 2016 ήταν κατά 26% μεγαλύτερη. Μετά από πραγματική ανάπτυξη γύρω στο 2,4% το 2017 - που δεν επαρκεί για να αντιστραφεί η ζημιά μιας δεκαετίας ύφεσης - η οικονομία της ευρωζώνης παραμένει εύθραυστη.
Εάν μια χώρα κάνει κακή, κατηγορείτε τη χώρα. αν πολλές χώρες κάνουν κάτι κακό, συνήθως κατηγορούμε το σύστημα.
Όπως έχω τονίσει σε βιβλία μου, το ευρώ ήταν ένα σύστημα σχεδόν σχεδιασμένο να αποτύχει.
Το ευρώ έπρεπε να φέρει κοινή ευημερία, η οποία θα ενίσχυε την αλληλεγγύη και θα προωθούσε το στόχο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Στην πραγματικότητα, έχει κάνει ακριβώς το αντίθετο, επιβραδύνοντας την ανάπτυξη.
Το πρόβλημα δεν είναι έλλειψη ιδεών για το πώς να προχωρήσουμε.
Ο Γάλλος πρόεδρος Emanuel Macron, σε δύο ομιλίες, στη Σορβόννη τον περασμένο Σεπτέμβριο και όταν έλαβε το Βραβείο Καρλομάγνου για την Ευρωπαϊκή Ενότητα τον Μάιο, έχει διατυπώσει ένα σαφές όραμα για το μέλλον της Ευρώπης.
Ωστόσο, η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel φρόντισε να «ρίξει κρύο νερό» στις προτάσεις του.
Στο βιβλίο μου, τόνισα την επείγουσα ανάγκη για ένα κοινό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων, προκειμένου να αποφευχθεί η εξάπλωση τραπεζικών συστημάτων σε αδύναμες χώρες.
Ακόμη και αν η ανάπτυξη τελικά ανακάμψει, το ΑΕΠ δεν φθάνει ποτέ στο επίπεδο που θα είχε επιτευχθεί αν ακολουθούσε μια πιο λογική στρατηγική.
Η εναλλακτική λύση είναι να μετατοπιστεί περισσότερο το βάρος της προσαρμογής στις ισχυρές χώρες, με υψηλότερους μισθούς και ισχυρότερη ζήτηση που υποστηρίζονται από κυβερνητικά επενδυτικά προγράμματα.
Έχουμε δει την πρώτη και τη δεύτερη πράξη αυτού του έργου πολλές φορές ήδη.
Μια νέα κυβέρνηση εκλέγεται, υπόσχεται να κάνει καλύτερη δουλειά με τους Γερμανούς για να τερματίσει τη λιτότητα και να σχεδιάσει ένα πιο λογικό πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.
Το αντι-γερμανικό κλίμα αυξάνεται και κάθε κυβέρνηση, κεντροαριστερή ή κεντροδεξιά, που υπονοεί τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αποβάλλεται.
Σε ολόκληρη την ευρωζώνη, οι πολιτικοί ηγέτες κινούνται σε κατάσταση παράλυσης: οι πολίτες επιθυμούν να παραμείνουν στην ΕΕ, αλλά θέλουν επίσης να σταματήσουν τη λιτότητα.
Τους λένε ότι δεν μπορούν να έχουν και τα δύο.
Η Ιταλία μπορεί να αποδειχθεί μια άλλη εξαίρεση - αν και με μια πολύ διαφορετική έννοια. Εκεί, το συναίσθημα κατά του ευρώ προέρχεται τόσο από το αριστερά όσο και από δεξιά.
Με την ακροδεξιά Lega που είναι τώρα στην εξουσία, ο ηγέτης της Matteo Salvini, ένας έμπειρος πολιτικός, θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τις απειλές που άλλοι φοβήθηκαν να κάνουν πράξη.
Η Ιταλία είναι αρκετά μεγάλη, με αρκετούς καλούς και δημιουργικούς οικονομολόγους, για να διαχειριστεί μια de facto έξοδο από το ευρώ - δημιουργώντας ένα ευέλικτο διπλό νόμισμα που θα μπορούσε να συμβάλει στην αποκατάσταση της ευημερίας.
Αυτό θα παραβίαζε τους κανόνες του ευρώ, αλλά το βάρος της de jure αναχώρησης, με όλες τις συνέπειές της, θα μετατοπιστεί στις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη.
Η Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης μπορούν να σώσουν το ευρώ δείχνοντας μεγαλύτερη ανθρωπιά και περισσότερη ευελιξία.
Αλλά, έχοντας παρακολουθήσει τις πρώτες ενέργειες αυτού του παιχνιδιού πολλές φορές, δεν υπολογίζω σε αυτούς να αλλάξουν την πλοκή».

 

www.worldenergynews.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 14 Ιούνιος 2018 10:38

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.